|
| |
بيانه شهردار
دايكندي خانم عذرا جعفري بمناسبت روز زن
امسال 8 مارچ را در حالی تجلیل می
کنیم که درست 100 سال از واقعه 8 مارچ سال 1910 می گذرد و در طول این 100 سال زنان
برای رسیدن به حقوق و کرامت انسانی خود شکست ها و پیروزهای فراوانی را تجربه کرده
اند اما آنچه مسلم است این است که وضعیت زنان در تمام دنیا مرحون تلاش ها و مبارزات
جدی و پیگیر زنانی است که دراین راه از هیچ تلاش و کوششی فروگذار نکرده ، بلکه رنج
سالها زندان ، شکنجه و حتی مرگ را بجان خریدند ولی تسلیم بی عدالتی نشدند.
اگر چه همه می دانیم که زنان در طول یک قرنی که برای دستیابی به حقوق خویش مبارزه
کرده اند دست آوردهایی داشته اند که انگشت شمار است ولی باید گفت که ما زنان باید
وضعیت فعلی را قدر نهیم و از فضای بوجود آمده مخصوصا در افغانستان نهایت استفاده را
در جهت رشد استعدادها و توانمندی علمی و اقتصادی خود بنماییم.
در افغانستان نا امنی و فقر دو مشکل اساسی و عمده مردم ما است و برهیچ کس پوشیده
نیست که امروز زنان ما در بسیاری از مناطق افغانستان نمی توانند از ابتدایی ترین حق
خود که تحصیل است استفاده نماید.
هنوز پس از 9 سال استقرار دولت جمهوری اسلامی افغانستان و حمایت جامعه بین المللی
مکاتب دخترانه به آتش کشیده می شوند و هنوز بد دادن سنت دیرین و پسندیده در
افغانستان است.
هنوز در جای جای این کشور زنان و کودکان جزء مایملک مردان اند و بنام کوچ یاد می
شوند. هنوز زنان برای رهایی از خشونت مردان دست به خود سوزی می زنند.
هنوز در کابینه و پارلمان که بالاترین سطوح تصمیم گیری است زنان ما جدی گرفته نمی
شوند.
هنوز نهادهای عدلی و قضایی متجاوزین به زنان و دختران و ناقضین حقوق بشر را عادلانه
مجازات نمی کنند و هنوز..... ، هنوز.....و هنوز....
اما باید طرف دیگر سکه را هم دید.
ما زنان افغانستان ، امروز از پشتوانه قانون اساسی افغانستان، اعلامیه جهانی حقوق
بشر،تمام کنوانسیون ها معاهدات بین المللی که افغانستان بدان ملحق شده است و مهمتر
از همه دین مقدس اسلام که کاملترین قانون است برخورداریم وبه خوبی می توانیم از
تمام اینها برای مطالبات شرعی و قانونی خود استفاده کنیم.
بنابراین امروز ، من " اولین شهردار زن افغانستان" از دورترین و فقیرترین نقطه یعنی
ولایت دایکندی از این پشتوانه محکم استفاده کرده خواهان توجه جدی دولت ، سازمانهاو
نهادهای بین المللی به وضعیت زنان در افغانستان هستم.
1-دولت باید با داشتن برنامه ای منظم، پیوسته و عملی در زمینه تحصیل و آموزش دختران
در تمام نقاط افغانستان توجه جدی نماید و برای دسترسی عادلانه به امکانات و تسهیلات
آموزشی در ولایات اصل عدالت اجتماعی را در نظر داشته باشد.
2-بیسوادی مهمترین مشکل زنان در افغانستان است. بنابراین برای محو بیسوادی نیاز است
که دولت و ارگانهای مربوطه با تنظیم برنامه ای موثر، دقیق، منسجم و قابل تطبیق برای
محو آن تلاش نمایند.
3-دولت باید در قسمت فراهم نمودن امکانات و تسهیلات صحی وتربیه کادر مسلکی در تمام
افغانستان بخصوص در مناطق دور دست چون دایکندی توجه بیشتری نماید.
4-اقدام وزارت امور زنان برای ترتیب پلان ده ساله برای زنان قابل قدر است و همه می
دانیم که این وزارت یک وزارت پالسی ساز است بنابراین من به عنوان یک زن جدا تقاضا
می دارم که وزارت امور زنان باید نیازهای واقعی زنان را شناسایی و برای رفع مشکلات
زنان راه حلهای صولی و منطقی ارائه دهند که از جمله مهمترین آنها می تواند محو
بیسوادی در بین زنان، دسترسی دختران به تحصیل، دسترسی عادلانه زنان به امکانات و
تجهیزات صحی و بهداشتی، دستیابی زنان به فرصت های مناسب شغلی، جابجایی زنان بر اساس
اصل شایستگی در پستهای کلیدی و قرارگرفتن در سطوح عالی تصمیم گیری باشد.
5-من به عنوان یک زن با توجه به تجربه تلخ 30 سال گذشته هر گونه مذاکره و صلح با
ناقضین حقوق بشر با هر نام و عنوانی که باشد را رد کرده ، از دولت مرکزی خواستار
دقت بیشتری دربرنامه مصالحه ملی هستم.
6-از تمام نهادها و سازمانهای داخلی و خارجی که در رابطه با زن و حقوق زن در
افغانستان کار می کنند تقاضا دارم که به زنان و مشکلات زنان به عنوان پروژه های
کوتاه مدت و گذرا نیاندیشند.تجربه 9 سال گذشته نشان داد که عدم شناخت درست از
نیازها و خواسته ای زنان و نیز عدم هماهنگی موسسات ، دونرها و ادارات دولتی با
یکدیگر غیر از حیف و میل پول و امکانات ، سود چندان برای ما زنان به همراه نداشته
است.
عذرا جعفری
شهردار ولایت دایکندی
| |
|
