|
|
|
جرعه ای از اقيانوس غدير م : توسلی
خورشيد سينه ي افق را شكافت و جهان را غرق در نور كرد. زمين فرش هاي طلايي را از خورشيد وام گرفت و بر كرانه هاي غدير پهن كرد. بناست كنگره عظيمي بر گزار گردد. دعوت شدگان از سفر عبادت، رحل اقامت را در دشت سوزان غدير انداختند. هرم، بدنهاي خسته و از سفر طولاني بر گشته را در كوره آزمايش فرو برده بود ! خدايا چه خبر است؟ در اين دشت سوزان ، در اين موقع از روز، كه برگهاي گياهان به سجده افتاده اند، خستگي راه كه بر جمعيت از حج بر گشته، مستولي گرديده، پاها از دوري راه متورم گشته اند، ديگر قادر بر ايستادن نيست، ايستادن چرا؟ شايد سخني باشد و حرفي ،كدام حرف و كدام سخن؟ براي چه و براي كه؟ سخن از حق و حقيقتي است كه بايد به همه ي انسانهاي آزاده دنيا معرفي شود. سخن از ابر مردي است كه همه ي فضايل يك انسان كامل را در خود جمع كرده و براي رهبري انسانها اهليت دارد. سخن از انساني است كه بايد مسؤليت هدايت همه جانبه بندگان خدا را بعد از رسول خدا‹ ص › بر دوش بگيرد. سخن از راد مردي است كه هميشه و در همه حال به عدل و داد مي انديشيد و با ستمگران هماره در ستيز نبرد بود. آري سخن از جانشين بر حق پيامبر اسلام است كه تمام دانش ها و فضيلت ها را از او آموخته است، كسي كه جز او، ديگري لياقت احراز اين مقام الهي را نداشت . با تبريك عيد سعيد غدير، عيد ولايت، به همه ي ولايتيان اينك به پاره اي از اظهارات دانشمندان غير مسلمان كه در تجليل امام و فضايل او سخنها گفته اند، اشاره مي شود. ا مام علي ‹ ع › از نظر دانشمندان غير مسلمان كارلايل انگليسي: … و اما علي جز اين ما را گنجايش ندارد كه او را دوست بداريم و به او عشق بورزيم… نرسيسان مسيحي: اگر اين خطيب بزرگ در عصر ما هم اكنون بر منبر كوفه پا مي نهاد، مي ديديد كه مسجد كوفه با آن پهناوريش از حضور اروپاييان موج مي زد، مي آمدند تا از درياي سر ريز دانش او روحشان را سيراب سازد. جورج جورداق: … قرن بيستم مي آيد و ناگاه مي نگريم كه معاني و ارزشهاي كه از شخصيت فرزند ابوطالب ظاهر مي گردد، همواره در نفوس، بزرگ مي شود و اوج مي گيرد و ادب و اخلاق دامنه داري را نتيجه مي دهد كه بدان، وفاي انساني به بهترين وجه مجسم مي گردد. و همين گونه زمانها به كمك هم بر مي خيزند تا همه با هم در آستانه ي دوستي و بزرگداشت امام فرود آيد. شبلي شميل پيشواي ماديين شرق: امام علي بن ابي طالب ، بزرگ بزرگان تنها نسخه اي است كه نه شرق و نه غرب صورتي همانند اصل آن نديده است، نه در قديم و نه در دنياي حاضر… بولس سلامه بيروتي: … من يك مسيحي هستم. ولي ديده اي باز دارم و تنگ بين نيستم. من يك مسيحي هستم كه در باره شخصيت بزرگي صحبت مي كنم كه مسلمانان در باره او مي گويند: خدا از او راضي است، صفا با او است … لذا آنجا كه در آينه تاريخ مردم پاك و نفس كش به خوبي نمايان هستند، مي توان علي را بزرگتر از همه آن ها شناخت.. اي داماد پيامبر! شخصيت تو مرتفع تر از مدار ستارگان است . اين خصايص نور است كه پاك و منزه باقي مانده و گرد و غبار نمي تواند آن را لكه دار و كثيف كند. اي استاد ادب و سخن! شيوه ي گفتار تو مانند اقيانوسي است كه در عرصه ي پهناور آن روح ها به هم مي رسند و به يكديگر مي پيوندند. 1 همچنين در مقدمه ي كتاب « عيد الغدير » مي نويسد: شايد كسي بگويد اين مسيحي را با حماسه اي كاملا اسلامي چه كار ؟ در پاسخ مي گويم: درست است كه من مسيحي هستم، اما تاربخ از آن همه است، و من باديده اي باز به آن مي نگرم. آري، من مسيحي در برابر عظمت پيامبري سر فرود مي آورم كه ميليونها انسان مؤمن از كران تا كران زمين روزي پنج بار طنين نام مقدس و شكوهمندش را بر گوش جهانيان مي افكنند… شايد كسي هم بپرسد كه چرا از ياران پيمبر گرامي حضرت علي را بر گزيده ام؟ پاسخ تفصيلي اين سؤال را مي توان از متن اشعارم به دست آورد، و اينك پاسخ كوتاه: علي بزرگ مردي است كه : مسلمانان او را به عظمت ياد مي كنند و با شيوه هاي گوناگون مي ستايند. مسيحيان در مجامع خود از آن عزيز ياد مي كنند و از وي حكمت و پارسايي مي آموزند. عابدان و زاهدان از وي درس خشوع، زهد و اخلاص فرا مي گيرند. انديشمندان اين ستاره فروزان را به رهبري و پيشوايي بر مي گزينند. نويسندگان بر جسته شيوه ي او را سر مشق خود قرار مي دهند. فقيهان بزرگ از درياي ژرف و بي پايان دانش فقهي او بهره مي برند. خطيبان در دامنه ي آن كوه مي ايستند تا ازقله و بالاي آن، گوهر هايي وحي گونه فرو غلتد. اديبان از آن جناب كه علم نحو را پديد آورده است، سخن گفتن مي آموزند. سيره علي مرد آفرين است و خواندن آن براي انسانها ، دليري و دلاوري به ارمغان مي آورد. آري، چشم روزگار كسي را به شجاعت علي نديده، و اسلام با اتكا بر ساعد ستبر و پولادين وي كودكي خويش را سپري كرده است. و قهرمان بدر ، خيبر، خندق، حنين و غزوات ديگر كسي جز علي نيست. و همين پرچمدار نامدار و يگانه روزگار بود كه در جنگ احد با جانبازي و مردانگي به دفاع از پيامبر اكرم بر خاست، و پس از وي جنگ هاي صفين،جمل و نهروان را پيروز كرد. اين علي كيست؟ مگر همان نيست كه همواره گروهي از مردم به خدايي او قايل شدند؟ گرچه اين انديشه زاييده ي گمراهي شديد است، اما از سوي ديگر شدت دلباختگي و شيفتگي مردم به آن حضرت را مي رساند. حتي دشمنان علي « ع » نتوانستند عيبي و نقصي در وي پيدا كنند، از اين رو، سختگيري آن حضرت در اجراي عدالت را عيب شمردند و اين فضيلت بزرگ رامورد انتقاد قرار دادند. آنان توقع داشتند كه وي تسليم خواسته هاي مادي ايشان شود. اما خود آن حضرت به جهان بالا نظر دوخته بود و براي اقامه عدل و داد جان فشاني مي كرد و از كسي باك نداشت. سر انجام ممكن است مرا «شيعي» بنامند. اگر مقصود شان از اين كلمه پيوستگي من به گروه هاي معيني باشد، چنين چيزي درست نيست . و لي اگر مقصود از «تشيع» دوستي علي و اهلبيت پاك و بزرگوار پيمبر«ص» و ايستادگي در برابر ستمكاران و افسوس خوردن و اندوهگين شدن براي مصيبت هاي حسين و اولاد اوست، آري به اين معنا من «شيعي» هستم. اي ابو الحسن، در ستايش تو چه بگويم. در حالي كه سخنوران واژه هاي بلند و زيبا و تعبيرهاي متعالي و رسا را در مورد كساني به كار برده اند كه در برابر خورشيد فروزان وجود تو زره اي بيش نيستند. اينجاست كه بيان ناتوان مي شود و قلم از رفتن باز مي ماند و چكامه اي كه در مدح تو، شهريار سخن سروده ام، بر كرانه درياي تو به سنگريزه اي مي ماند؛ اما اين سنگريزه به خون گران بهاي حسين «ع» گلگون گشته است. پس حماسه ام رابپذير و از كنگره بهشت عنبر سرشت، به عاجزي كه قلم خود را به نام تو معطر كرده است، از روي لطف نظر كن.2 عبد المسيح انطاكي: اين شاعر بلند آوازه عرب در قصيده غرايي كه در مدح امير مؤمنان علي «ع» سروده است، و بيش از پنج هزار بيت مي باشد چنين مي گويد: علي «ع» پس از رسول خدا نزد اهل يقين مرتبه اي دارد كه در بلندي و عظمت به نهايت رسيده اند. همه مذاهب با همه اي اختلافات خود بر مقام و مرتبه ي اين رادمرد تاريخ متفقند و هيچ گونه اختلافي ندارند. اگر اسلام به فضايل او اذعان دارد، هيچ جاي شگفتي نيست، اسلام از همان ابتداي وحي آسماني بدان توجه داشته است. اگر تمامجمعيت هاي اسلامي به فضيلت هاي اين ابر مرد، فرياد سر مي دهند، بدان جهت است كه آن ها را از هدايت هاي پيامبر شان آموخته اند. لكن درك فضايل او تنها در مسلمين منحصر نيست؛ بلكه به غير مسلمين نيز سرايت كرده و آنان را به مدح و ستايش او وا داشته است . فيلسوفاني كه همه چيز رانمي پذيرند با تعجب به عظمت مقام او معتقد شده اند. ستايش فضايل و مقام او را بارها تكرار نموده اند و وصف و تعريف آن را به درستي انحام داده اند. مسيحيان نيز دوستي علي مرتضي را در دل جاي دادند و دلهاي خود را از آن لبريز نمودند و سرودهاي عشق و دوستي به او، و ذكر فضايلش راسر دادند. اگر به مجامع آنان قدم نهي مي بيني از آن بزرگمرد ياد مي كنند و جز مدح و ستايش آن انسان وارسته را نخواهي شنيد. به معابد آنان قدم بگذار، و به كشيشان مراجعه كن و با راهباني كه در صومعه هايشان مأوي گزيده اند، تماس بگير، مي يابي كه با احترامي شايسته ، محبت آن حضرت را در دل جا داده اند و او و صفات بر جسته ي او عشق مي ورزند. به سلاطين شجاع و جنگجوي ديلم و ترك و ميدان هاي نبرد آنان بنگر كه چگونه شمشير هاي برنده خود را با تصوير چهره علي «ع» زينت مي دادند و باور داشتند كه مزين شدن شمشير هايشان به تمثال علي «ع» آنان را بر دشمن پيروز مي كنند.3 در فرجام، اين مقال با گفتاري از علامه بزرگوار اميني مزين مي گردد. علامه اميني در كتاب ارزشمند «الغدير» پس ازآن كه اشعاري را درمدح امام علي«ع» از شعراي مسيحي نقل مي كند، چنين مي گويد: شايد خواننده ستايش هاي مسيحيان از امير المؤمنين را ببينند و تعجب كنند، چگونه آنان كه اسلام را نپذيرفته اند تا چه رسد كه خلافت آن حضرت را، چنين مدحش گويند و ستايشش كنند. جاي تعجب و شگفتي نيست. آنان با حقايق و تاريخ صحيح همراه شده اند. كسي كه باانصاف باشد، هر چند اسلام را نپذيرد نمي تواند فضايل مولاي ما را انكار كند و نمي تواند صفات كريمه، دانش سرشار ،كارهاي خارق العاده ي بي شمار و شجاعت او را منكر شود. آنان كه حد اقل پيامبر اسلام را شخصيتي بزرگ جهاني، بلكه بزرگترين مرد روزگار مي دانند كه هرگز سخن بي اساس بر زبان نرانده است، نمي توانند آنچه وي در فضايل علي«ع»گفته است، منكر شوند.4 پي نوشتها و منابع: 1 ـ جهشها؛ محمد رضا حكيمي 2 ـ عيد الغدير 3 ـ القصيده العلويه المباركه 4 ـ الغدير ج3
|
|
|
صفحه اول معارف اخبار مقالات افغانستان قانون اساسي قانون انتخابات قانون رسانه ها آلبوم مصاحبه ها آرشيو تماس با ما در باره ما
Send mail to
daikondi@hotmail.com
with
questions or comments about this web site. Powered by www.aryanic.com |
